Дар байни тамоми ҷашну маросиме, ки аз замони қадим то ба имрӯз дар дунё таҷлил мешаванд, Наврӯз яке аз ҷашнҳои зеботарин ва муқаддамтарин ба ҳисоб меравад. Мардум ҷашни Наврӯзро бо як омодагии аҷиб интизор мешавад, либоси хеш ва ҷиҳози хонадонашро озода гардонида, манзилу макони хешро тамиз мекунад ва дастархони наврӯзиро бо маводи «ҳафтсин» - себ, сабза, сирко, санҷид, сикка, сир, суманак ва «ҳафтшин» - шаҳду ширу шаробу шаккари ноб, шамъу шамшоду шойеъ оро ммедиҳад. Соли нави аҷдодӣ тараннумгари зебоиву накўӣ буда, як ҷузъи ҷудонопазири инсон ва табиат аст. Яъне дар нимкураи шимолии Замин фасли сармо поён меёбад ва рўзгори гарму нарм фаро мерасад. Кам шудани сардӣ, об шудани ях ва нарм шудани ҳаво ба одамон пайки шодӣ мерасонад.

18-уми феврали соли 2010 дар ҷаласаи 64-уми Ассамблеяи генералии Созмони Милали Муттаҳид, таҳти фасли 49, ки унвони “Фарҳанги ҷаҳон”-ро дорад, Қарорномаи “Рӯзи ҷаҳонии Наврӯз” ба тасвиб расид. Он бо пешниҳоди кишварҳои Тоҷикистон, Эрон, Афғонистон, Озарбойҷон, Қазоқистон, Қирғизистон, Туркия ва Туркманистон мавриди баррасӣ қарор гирифт ва соли 16-ум аст, ки дар кишварҳои ҷаҳон 21-уми март ҳамчун Рӯзи байналмилалии Наврӯз таҷлил мегардад.Ҷаҳонӣ гардидани Наврӯз боиси ифтихор ва сарбаландии ҳар фарди тоҷикистонӣ аст.

Бо эҳтиром ва ифтихори бузург аз номи Мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатии шаҳри Хуҷанд ҳамаи шумо, сокинон ва меҳмонони Хуршедшаҳрро бо Соли нави аҷдодӣ-Наврӯзи фаррухпай самимона шодбод мегӯям. Бигузор ин ҷашни ҷаҳонӣ ба сарзамини хурраму ҳамешабаҳори Тоҷикистони соҳибистиқлол нишоту сарсабзӣ, осоишу ободӣ, нерӯи созандаву офаранда ва баракату фаровонии зиёд оварад. Мову шумо дар партави сиёсати некбинонаи Пешвои муаззами миллат мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба фаъолияти созандаи хеш идома бахшем ва Тоҷикистони соҳибистиқлолро дар арсаи ҷаҳон бо дастоварду муваффақиятҳои нав ба нав муаррифӣ намоем.

Ба шарофати истиқлолу озодӣ Наврӯз – ҷашни ниёгони соҳибфарҳанги мо эҳё ва мазмуну моҳияти нав пайдо кард. Солҳои охир ба истиқболи ин ҷашни фархунда баробари иҷрои суннатҳои он, инчунин, вусъат додани корҳои созандаву ободгарона, сохтмони иншооти гуногун, аз ҷумла муассисаҳои иҷтимоӣ – мактабу кӯдакистонҳо, марказҳои саломатӣ, бунёди боғҳои наздиҳавлигӣ, корхонаҳои истеҳсоливу роҳ ва мавриди баҳрабардорӣ қарор додани онҳо ба ҳукми анъанаи нек даромадааст. Сокинони Хуҷандшаҳр масъулияти хешро дар роҳи ободии Ватан ба хубӣ дарк мекунанд ва дар ин самт фаъолияти густурдаро ба роҳ мондаанд.

Мо имрӯз дар фазои озоду сулҳу субот, дар кишвари соҳибихтиёру обод Наврӯзро мутантан таҷлил менамоем. Ҳифзи дастовардҳои даврони соҳибистиқлолии кишвар, хусусан, дар шароити кунунии ҷаҳони муосир, ки фазои сиёсии он ва низоми муносибатҳои байналмилалӣ бошиддат тағйир меёбад, тақозо дорад, ки тамоми нерӯи ҷисмониву зеҳнии худро ба ҳимояи сарзамини аҷдодӣ, таҳкими пояҳои давлатдории миллӣ, бунёдкориву созандагӣ ва рушди Ватани азизамон равона созем.

Зеро имсол соли ҷашнӣ – 35-солагии Истиқлоли давлатии кишварамон тантана мешавад ва ҳар яки мо дар ҷодаи хеш ба истиқболи шоистаи ин тадбири муҳими давлатӣ бояд фаъолона заҳмат кашем ва рӯз ба рӯз ба он наздик шавем.

Бори дигар кулли меҳмонон ва ҳамшаҳриёни азизро бо фарорасии соли нави аҷдодӣ, ба муносибати ҷашни бузурги милливу ҷаҳонии Наврӯз самимона муборакбод мегӯям. Бигузор Наврӯзи имсола бо омадани хеш ба хонадони ҳар яки шумо бахту иқболи баланд, зиндагии орому осуда, муваффақият дар ободӣ ва шукуфоии ватан оварад.

Наврӯзи фаррухпай, Соли нави аҷдодӣ муборак, ҳамзамонони гиромӣ!